Het meest toegepaste criterium voor beoordeling van de bescherming van de wapening (volgens CUR-Aanbeveling 45 (“Bescherming van wapening in betonconstructies”) en de Europese norm EN12696) is het 100 mV-depolarisatie-criterium. Dit criterium behelst de eis dat na uitschakelen van het KB-systeem er na 4 tot ten hoogste 24 uur een depolarisatie (dat wil zeggen een potentiaalverschuiving in de positieve richting) dient te hebben plaatsgevonden van minimaal 100 mV. De depolarisatie wordt gemeten in het tijdsinterval vanaf het moment volgend op het uitschakelen van de stroom (instant-off-potentiaal) tot 4 of maximaal 24 uur na dit tijdstip. De depolarisatie geeft nu de verschuiving aan in de potentiaal aan het grensvlak wapeningsstaal/elektrolyt.
Aan de depolarisatie wordt een bovengrens gesteld van 250 mV. Teveel beschermingsstroom is ook niet juist. Naast economische motieven (alhoewel het stroomverbruik slechts circa 100 W per 1000 m² betonoppervlak bedraagt), berust deze uitspraak voornamelijk op de nadelen welke een hoge stroomdichtheid met zich mee kan brengen:
- Een geringere levensduur van het anodesysteem;
- Een snellere aantasting van het beton;
- Een mogelijke vermindering van de hechting tussen staal en beton; en
- Het optreden van waterstofbrosheid als gevolg van waterstofvorming (bij voorspanstaal).
Derhalve dienen beschermpotentialen negatiever dan -1100 mV (ten opzichte van CSE) te worden vermeden.
Probleem bij de depolarisatie blijkt soms het feit dat KB-systemen een aantal bijeffecten hebben. Evenals bij chloride-extractie (dechloreren) en realkalisatie wordt door de stroomdoorgang het betonmilieu in positieve zin veranderd: chloride migreert richting anode (naar buiten dus) en hydroxide wordt aan de wapening gevormd en blijft (gedeeltelijk) achter waardoor de pH stijgt. Door deze zeer positieve bijeffecten komt het wel voor dat na enige jaren (vaak meer dan 5 jaar) de wapening niet meer ‘wil’ roesten en slechts zeer langzaam depolariseert. Het KB-systeem is dan echter nog steeds effectief.
